أنا عمّار

در مورد این موضوع بحث می کردیم که دین ما دینی است با دستورات عملی. اگر خداوند قرآنی نازل کرده و انسانها را به گرایش به خیر و  دوری از شر دعوت نموده، این دعوت را تنها منحصر به کلام نکرده بلکه رسول خدا(ص) را به عنوان الگوی عملی معرفی کرده است.

متاسفانه تبلیغ دین در جامعه ما در بسياري از مواقع در گفتار خلاصه مي شود و کمتر جنبه عملی به خود می گیرد. حال باید ببینیم این متولیان دین که درد آن را دارندچه کرده اند؟

با توجه به این همه برنامه های دینی در صدا و سیما، وجود واعظان و خطبا درمساجد و گنجاندن مباحث و مسائل دینی در مدارس و دانشگاه ها و وجود نشریات و سایت های مرتبط و حتی مفاهیم و شعار های دینی بر در و دیوار شهرها آیا تا حدی که انتظار می رود تاثیری احساس می شود؟

مطمئنا این تلخی را درک کرده اید که با رفتارهای غیر قابل قبول از سوی برخی مدعیان دینمداری بزرگترین آسیب به دین زده می شود. مثلا فردی که عمری مردم را به ساده زیستی دعوت می کند خود در کاخ زندگی می کند و تنها راضی به مرکب آخرین مدل می شود!!

خب چه کسی پاسخگوی این تناقضات وتردید در اذهان مردم می شود؟

شاید با آیه 122 سوره مبارکه توبه آشنا باشید:"فلولا نفر من کل فرقه منهم طائفه لیتفقهوا فی الدین و لینذروا قومهم اذا رجعوا الیهم لعلهم یحذرون" : چرا از هر گروهی از آنان طایفه ای کوچ نمی کنند تا در دین آگاهی یابند و به هنگام بازگشت به سوی قوم خود، آنان را بیم نمی دهند تا شايد بترسند و پرهیز کنند؟ افرادی در حوزه ها به آموختن مبانی دین و احکام شریعت می پردازند ، به سوی مردم باز می گردند و مردم را به راه حق و حفظ دین یاری می کنند. اما تا چه اندازه در عمل به آموزه هاي ديني پايبندند و سعي در پياده سازي آن در جامعه خويش ميكنند؟

این درست که از بیرون به اعتقادات مردم حمله می شود اما اگر در داخل این همه کم کاری و بد کاری نباشد،آنها هر چقدر هم قوی با شند و شب و روز کتاب رايگان و فیلم و سی دی پخش کنند نخواهند توانست کوچکترین توفیقی در پیشبرد طرح های خود داشته باشند.

این نوع خبر ها از کلیساهای خانگی،تا زمانی که اصلاح روش ها و روندها در مسائل اعتقادی و دینمداری جدی گرفته نشود پایان نخواهد یافت.

تصميم مصر در سال 1979 براي تبديل شدن به نخستين کشوري که معاهده صلح با رژيم صهيونيستي به امضا رساند، باعث شد تا روابط مصر با آمريکا به سرعت گسترش يابد و در نهايت سبب شد تا مصر از آن زمان تاکنون به طور متوسط سالانه 2 ميليارد دلار کمک مالي از آمريکا دريافت کند.

معاهده صلح مصر و رژيم صهيونيستي که از نزديکترين شرکا و هم پيمانان آمريکا محسوب مي شود براي اين رژيم اشغالگر جنبه حياتي داشت، چون خيال آن را از جناح غربي فلسطين اشغالي آسوده مي کرد و در عين حال راه را براي پيوستن ديگر همسايگان عرب به پيمان صلح با اين رژيم هموارتر مي ساخت.

از نظر موقعيت جغرافيايي نيز مصر با وجود كانال سوئز (اتصال دهنده آسيا و اروپا)حائز اهميت است. همچنين با داشتن حدود 80 ميليون جمعيت،مصر تأثير بسزايي در مردم كشور هاي منطقه دارد.

طي 30 سال گذشته، حکومت حسني مبارک پس از رژيم صهيونيستي، همواره دومين دريافت کننده بزرگ کمک هاي مالي آمريکا بوده است. بيشتر کمک مالي نظامي آمريکا به حکومت مصر براي خريد سخت افزارهاي نظامي، به روز رساني تجهيزات موجود و قراردادهاي تعمير و نگهداري تسليحات صرف مي شود.

با ايجاد جنبش هاي مردمي اخير، آمريكا و سران اسرائيل تمام نقشه هاي خود براي اعراب و مسلمانان را نقش بر آب مي بينند و آنقدر عرصه را نامطمئن احساس مي کنند که حتي جسارت و جرات اعلام يک موضع سياسي مشخص در قبال اين تحولات را ندارند و به اين ترتيب بايد با روند از دست دادن تدريجي متحدان خاورميانه اي و عرب خود کنار بيايند.

حال علت اين حركت هاي مردمي چيست؟ در مصاحبه خبرگزاري مهر با مارك تسلر، مدیر مرکز مطالعات سیاسی دانشگاه میشیگان، آمده است : "شرایط نامساعد داخلی و نارضایتی مردم از حاکمان و پاسخگو نبودن آنها از عوامل اصلی وقایع اخیر در تونس و مصر به شمار می‌روند و برخی کشورهای منطقه ظرفیت تجربه چنین وقایعی را دارند."

منبع : خبرگزاري موج و خبر گزاري مهر

همزمان شدن دهه فجر و تحولات در مصر انسان را به فكر فرو مي برد از اين تكرار تاريخ! مردم مسلمان ديگر تاب رفتار ددمنشانه دشمن را پذيرا نيستند. اين حركتي كه از دل مردم مي جوشد ديگر به اين سادگي ها خاموش نخواهد شد. مردم مظلوم حالا هوشيار تر از پيش جلو مي روند و ديگر تهديدات دشمنان و تحريم هاي آنان سدي برايشان محسوب نمي شود.

با نگاه به تظاهرات و حركت هاي مردمي در سراسر دنيا به مستأصل شدن هر چه بيشتر آمريكا و اسرائيل در آينده اي كه براي خود متصور مي شدند پي مي بريم.

همانگونه كه در آيه 13و 14 سوره حشر مي خوانيم:"لانتم اشدّ رهبة في صدورهم من الله ذلك بانّهم قومٌ لا يفقهون¹³* لا يقاتلونكم جميعاً الا في قري محصنة او من وراء جدر بأسهم بينهم شديدٌ تحسبهم جميعا و قلوبهم شتّي ذلك بانّهم قومٌ لا يعقلون¹⁴*" وحشت از شما در دلهاي آنها بيش از ترس از خداست؛ اين بخاطر آن است كه آنها گروهي نادانند. آنها هرگز با شما بصورت گروهي نمي جنگند جز در دژهاي محكم يا از پشت ديوارها. پيكارشان در ميان خودشان شديد است،(اما در برابر شما ضعيف.) آنها رامتحد مي پنداري، در حالي كه دلهايشان پراكنده است؛ اين بخاطر آن است كه آنها قومي هستند كه تعقل نمي كنند.

ما نيز براي اين مردم دست به دعا بر مي داريم و حمايتمان را اعلام مي داريم. و از اين امر مطمئنيم كه وعده خدا تخلف ناپذير است.

همانا زمين به دست مستضعفين قرار مي گيرد...